DUITSE SOLDATEN STAELDUINSE BOS

Een aantal van de Duitse vliegtuigen welke in de ochtenduren van 10 mei 1940 ons land binnenvielen vlogen over het fort te Hoek van Holland. De soldaten in de Positie Hoek van Holland konden echter niet veel uitrichten tegen deze vliegtuigen. De kanonnen van het fort waren te zwaar en te oud om het tegen ze op te nemen. Het fort was gebouwd om doelen op zee te beschieten, vliegtuigen bestonden immers nog niet in 1889. De 17e Batterij Luchtafweergeschut, diverse mitrailleurs en het marinegeschut vuurde wel op de vijandelijke toestellen, maar boekten geen resultaat. Op en rond het fort schoten soldaten uit onmacht met hun geweren en revolvers op de vliegtuigen.
Toen de vliegtuigen nabij het Staelduinse bos, enkele kilometers ten oosten van Hoek van Holland, vlogen sprongen er parachutisten van de 7e Flieger Division uit. Deze verdwenen na hun landing direct in het Staelduinse bos. Ook landde er een aantal Junckers 52 transportvliegtuigen in de polders nabij het Staelduinse bos. Zij vervoerden soldaten van de 22e Luftlande Infanterie Division. Totaal landde er 10 vliegtuigen nabij het bos en 3 op het eiland Rozenburg. Van de 13 vliegtuigen konden er 8 weer opstijgen en naar Duitsland terug vliegen. Later bleek dat deze vliegtuigen verdwaald waren of niet meer op Ockenburg konden landen. De Duitse infanteristen zochten ook de veilige dekking van het bos op. Een aantal van hen groef zich in, in schuttersputten.
 
Anderen gingen op pad om zich bij de hoofdmacht van Von Sponeck te voegen. Een aantal parachutisten gingen onder leiding van hun commandant Oberleutnant Von Roon richting Ockenburg. Verder vormde ongeveer 144 infanteristen onder leiding van Leutnant Martin de Gruppe Martin. Ook zij trokken het Westland in. De Positiecommandant te Hoek van Holland had nu de vijand in de rug van de positie. Hij gaf opdracht om de koepels van het fort te draaien en het Staelduinse bos onder vuur te nemen. De oude kanonnen van de B- en C-koepel op het fort zouden twee dagen in een aantal salvo's hun 215 en 51 kg zware granaten op de Duitsers in het bos afvuren.
 
Ook de batterijen VII en VIII op Rozenburg-De Beer gaven vuur af op het Staelduinse bos. Na de twee dagen waren de kanonnen van het fort door ouderdom en slecht onderhoud defect geraakt. Het vuur op het bos werd nu overgenomen vanaf de Nieuwe Waterweg door twee Britse torpedobootjagers. De kanonnen van het fort waren kapot, maar de fortcommandant had nog wel soldaten. Deze gingen op patrouille naar het Staelduinse bos en naar Rozenburg. Na vuurcontact met Duitse soldaten kwamen zij terug met krijgsgevangenen en moderne Duitse wapens. Toen het Nederlandse leger moest capituleren waren er ongeveer 150 Duitse krijgsgevangenen opgesloten in het fort.
« terug